تقاضاى كمك كرد ، حضرت ياد آور شد كه در حال اعتكاف مىباشد ، لذا خدمت امام حسن مجتبى عَلَيْهِ السَّلَامُ آمد و مطلب را بازگو نمود ، حضرت فرمود : آيا نمىدانى كه قدم بر داشتن براى حاجت مؤمن بهتر است از اعتكاف دو ماه با حالت روزه در مسجد الحرام . سپس امام موسى كاظم عَلَيْهِ السَّلَامُ فرمود : بلكه از اعتكاف مدّت زمانى طولانى ( يك عمر ) برتر خواهد بود . 113 - از شخصى از اهالى شهر حلوان ( نقل شده است كه ) گفت : در حال طواف كعبه بودم كه مردى از دوستان آمد و دو دينار قرض خواست ؛ و من در پنجمين دور طواف بودم ، گفتم : هفت دور طواف را به پايان مىرسانم و چون از طواف خارج شوم پرداخت مىكنم . همين كه در طواف دور ششم وارد شدم ، متوجّه گشتم كه امام صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ بر من تكيه نمود و دست خود را بر شانه‌ام نهاد ؛ و من با همين حالت دور هفتم را به پايان رساندم و چون امام عَلَيْهِ السَّلَامُ بر من تكيه داده بود ، خواستم كه داخل در طواف بعدى شوم كه آن مرد به من اشاره‌اى كرد و حضرت فرمود : اين شخص كيست و چه‌كار دارد كه به تو اشاره مىكند ؟ عرض كردم : فدايت گردم ! اين مرد يكى از دوستان شما است و دو دينار قرض از من خواسته است ؛ و به او گفته‌ام تا طواف خود را تكميل نمايم . پس حضرت مرا هُل داد و فرمود : برو ، دو دينارى كه خواسته است عطايش كن ؛ و من فكر كردم كه به جهت وعده‌اى است كه به او داده بودم ، مىفرمايد : برو ، عطايش كن ، فرداى آن روز بر حضرت وارد شدم و حضرت در جمع اصحاب مشغول صحبت بود ، چون چشمش به من افتاد كلام خود را قطع نمود و فرمود : هر آينه با برادرم راه بروم كه حاجتى را برايش بر آورده كنم ، بهتر است از آزاد كردن هزار بنده و حمل هزار بار اسب در راه خدا .